Bijzondere meditatie momenten in Thailand

Ruud Besems organiseert dit jaar tijdens het Goes-Aziëjaar een Koi Show in de Manhuistuin. Ook ging hij dit jaar naar Thailand om zich te verdiepen in de kunst van mediteren en even weg te zijn van zijn drukke bestaan. Hoe dat was lees je in dit reisverslag. 

Mijn bericht is niet helemaal live maar mijn bezoek vond wel plaats in 2017. Ik reisde van Bangkok naar Chiangrai met lokaal (openbaar) vervoer en via vele mooie omwegen. Ik had mijzelf tot doel gesteld om diverse tempels te bezoeken om te mediteren en tot rust te komen van mijn drukke bestaan.

Diverse schitterende momenten mocht ik meemaken onder andere in Phitsanulok, Sukhothai en Tak. In eerste instantie dacht ik  het meest indrukwekkende te beleven toen ik twee dagen mocht leven als een monnik in een klooster bij Chiangmai. Niets bleek minder waar. Er was nog een overtreffende trap. In een klooster in Chiangmai leerde ik een monnik kennen die Engels wilde leren. We kwamen in een win-win situatie terecht, ik leerde hem zijn Engels verbeteren en hij onderwees mij “verder” te komen in het mediteren. Toen hij me uitnodigde om een afscheidsceremonie bij te wonen van een van de belangrijkste monniken van het Koninklijk Huis kwam het dan ook geen seconde in mij op om nee te zeggen.

Met openbaar vervoer trokken we naar de Koninklijke tempel waar het wemelde van Politie en Militairen. Honderden hoogwaardigheidsbekleders en misschien wel duizenden monniken bleken aanwezig te zijn en één Nederlander… Ik had sterk het gevoel de enige blanke te zijn in het immens grote gezelschap, toch voelde ik me geen buitenstaander. Wanneer je je respectvol gedraagt wordt je moeiteloos opgenomen. Ik kreeg vrij ver vooraan een stoel toegewezen, net achter een groep militairen in schitterende witte uniformen. Iedere aanwezige ontving ik een programma en een herdenkingsboek, uiteraard in het Thais maar het is wel een dierbaar en indrukwekkende souvenir geworden.

Na verloop van tijd en diverse toespraken werd er een monnik aangekondigd, iedereen stond op en een stokoude monnik, (92 jaar hoorde ik later) werd ondersteund terwijl hij naar het “altaar” liep dat vormgegeven was als een kleurrijk “mythologisch dier”. Na zijn toespraak nam hij afscheid van zijn oude vriend en strompelde de trap af. Dit was het sein voor de honderden, zoals gezegd misschien wel duizenden monniken om ook langs het stoffelijk overschot te lopen en hun afscheid te nemen. Na de mannelijke monniken volgden nog vele vrouwelijke monniken en daarna de hoogwaardigheidsbekleders, militairen en de burgers waaronder ik.

Het is niet onder woorden te brengen wat je voelt als je in zo’n stoet meeloopt. De positieve energie, ondanks de trieste aanleiding, was overweldigend. Het is overigens ook onvoorstelbaar dat je bij 38 graden kippenvel kunt hebben sterker nog je kunt het zelfs  koud krijgen. Nadat iedereen langs het stoffelijk overschot van de monnik gelopen was en zijn of haar afscheid genomen had, lag er een ongelooflijke bloemen zee rondom het altaar. Nadat de oude monnik nog een korte afscheidstoespraak gehouden had werd het volledige altaar met de monnik er uiteraard in aangestoken. Een openbare crematie op het “tempelplein” midden in de stad.

Een meer dan indrukwekkende gebeurtenis waar ik als ik er zoals nu tijdens het schrijven van dit “blog” aan terug denk nog kippenvel van krijg. Wat een eer om dit te mogen meemaken. En wat een sereniteit ging er uit van de ceremonie en alle aanwezigen.

Thailand Besems 2
Thailand Besems 3