(4) Artist in the World

Onder de rook en in de drukte van Tapei voelt het bijna onwerkelijk dat ik, een rusteloze reiziger, in Kattendijke woon. De inspirerende stilte van het dorp is weldadig en werkt bedwelmend. Het nerveuze tempo van het onderweg zijn verandert hier in een traag ritme.

Als ik het goed regel hoef ik de deur niet uit en kan ik dagenlang op mijn pantoffels en in trainingsbroek door mijn huis rondsloffen. Doelloos uit het raam turen, mijmeren over van alles en nog wat. Buiten gebeurt niet veel en dat is fijn. Eigenlijk ben ik het liefst alleen en doe rustig mijn werk: tekeningen maken, foto's bewerken, bestanden archiveren, email bijwerken, contacten onderhouden, website bijwerken, sociale media onderhouden en nadenken over toekomstige bestemmingen.

Maar nu terug naar Taipei. Na deze eerste twee drukke weken heb ik besloten mijzelf wat rust en privacy te gunnen in een hotel. Daarom verblijf ik op dit moment in een kamer in het ArtInn: een nieuw hotel in de wijk Ximending. Eigenlijk ben ik een huismus die geniet van de rust en stilte en het liefst ongestoord zijn werk doet. Dit gaat niet zover dat ik mijn pantoffels meeneem. In dit hotel had dat niet eens gehoeven: hier hebben ze van die mooie witte papieren sloffen voor de hotelgasten. Hierdoor is het fijn om mij te kunnen terugtrekken in deze kamer, waar ik echt kan landen.

De hotelkamer meet ongeveer 180 x 250 cm, wat klein aandoet en voelt als een soort gevangenis. En dan ook nog zonder raam. Het bed neemt de helft van de kamer in beslag, daarnaast staat een klein bureautje en een stoel.  Blijft er nog 25 cm over om mijn koffer tussen het bed en de deur te proppen. Het vergt wel enige organisatie om hier overzicht te behouden. Boven het bureautje hangt een spiegel die net zo breed is als de kamer. Over de verlichting is goed nagedacht: onder de spiegel brandt een blauwe lamp die het blauwe plafond beschijnt en boven de deur hangt een gele lamp voor het nodige contrast. De sfeer die door dit alles ontstaat, is heel aangenaam. Het is fijn om in Azië te zijn.

Het hotel staat in de wijk Ximending; het eerste voetgangersgebied in Taipei, ook wel het ‘Harajuku of Tapei’ genoemd, naar Japans voorbeeld. Het is een uitbundige shoppingmall, waar in een soort Disneyland heerlijk opgefokte koop-Chinezen rond tetteren. In tegenstelling tot mijn stille kamer is het buiten een hectische kermis. De straten hangen vol met enorme schermen, nog meer beeldschermen, knipperende reclames, billboards en al die bezoekers met ook weer hun handy-beeldschermpjes. Alles snel en veel en hard en hoog.

Het afgelopen weekeinde verblijf ik op uitnodiging van Sasa Ando met Per en Judy in Tainan, ongeveer 300 km ten zuiden van Taipei. De reis daar naartoe maak ik met de hoge snelheidstrein, ook wel bullittrein genoemd. In ongeveer een uur bereik ik de bestemming. De route voert langs de oostkant van het eiland, wat natuurschoon betreft misschien niet de mooiste kant van het eiland, maar het is wel heel bijzonder om door de eindeloze rijstvelden met hier en daar een vierkante pluk palmbomen te denderen.

Sasa gaat een Italiaans restaurant in het centrum van Tainan beginnen. Niet zomaar een restaurant, ik denk dat ze streeft naar een Michelin ster. De verbouwing is inmiddels begonnen maar loopt door allerlei vergunningsperikelen enige vertraging op, de planning is om in juli te openen. Direct uit de trein ontvangt Sasa me in een sjiek hotel, waar ze een business lunch serveert voor toekomstige sous chef, patisseriespecialiste en de binnenhuis architect met zijn assistenten. Er wordt een geweldige maaltijd met veel heerlijkheden geserveerd, met als hoogtepunt eendentongen...

Tainan is een prachtige stad waar de straten elkaar kruisen in een strak, regelmatig patroon, maar dat mij toch het gevoel geeft in een duizelingwekkende, onbegrijpelijke doolhof beland te zijn met tot zover het oog reikt de enorme reclameborden in de meest uiteenlopende formaten, vormen en kleuren. Doordat alles toch steeds weer op elkaar lijkt en ik de taal niet spreek, wordt de verwarring alleen maar groter.

Gelukkig heb ik enthousiaste gidsen en zit de stemming er goed in. In hoog tempo dender ik drie dagen met taxi's door de stad. Niet alleen veel kunstafspraken, ik kom ook op de meest bijzondere plekken: kleine verborgen straatjes met prachtige aan elkaar verbonden houten huizen, veel oude traditionele restaurantjes waar ik van de heerlijkste gerechten geniet, een piepklein museum verstopt achter een restaurant, hier en daar een tempel of een oude stadpoort waar de Nederlanders nog op stonden. Tainan heeft wat met Nederland, van lang geleden, met de VOC en fort Zeelandia. Sasa wil in haar enthousiasme het bijzondere van Tainan laten zien en dat lukt haar!

In korte tijd ook hier een uitgebreid kunstnetwerk: Jack Chen (182artspace), Grace (Mizuiro Arts Museum), Mizo (houtkunstenaar), de tandarts met zijn bijzondere kunstcollectie (Chonn Art Space), Susan ( Soka Art Center), Wen-Chun Yeh, A Kui ( beelden van papier maché), Cho Lai-Cheng ( Licence Art Gallery), Bart van Bueren ( Taiwan Dutch Design Post), Cen Shih-Jung, Po Chen en Mr Huang van Wan Sha Performing Arts Center.

Taipei, 07-04-2017

www.artistintheworld.com

Lees (7) Artist in the World

Lees (6) Artist in the World

Lees (5) Artist in the World

Lees (3) Artist in the World

Lees (2) Artist in the World

Lees (1) Artist in the World

Taipei